Over Marloes
Het lichaam liegt niet
Ik ben Marloes Vriens. Ik geef yin yoga in Hendrik-Ido-Ambacht en Papendrecht, privéles in mijn eigen studio, en een paar keer per jaar een retreat in de bergen boven Málaga.
Wat ik in mijn werk zie
Misschien herken je het. Dat je veel nadenkt over wat je voelt. Probeert te begrijpen waarom iets gebeurde. Zoekt naar antwoorden, oplossingen of verklaringen.
In mijn werk zie ik dat vaak terug. Mensen proberen te begrijpen wat er speelt, terwijl het lichaam vaak al laat zien wat er werkelijk gaande is, nog voordat we er woorden voor hebben.
De spirituele snoepwinkel
Veel mensen hebben al veel geprobeerd. Therapieën, workshops, boeken, methodes.
Soms noem ik het gekscherend de spirituele snoepwinkel. Er is zoveel te kiezen dat we blijven zoeken naar de volgende techniek of het volgende inzicht dat ons verder moet helpen. Maar ergens onderweg raken we soms iets eenvoudigs kwijt: het vermogen om gewoon te zijn met wat er is.
Niet om iets te bereiken. Niet om iets te fixen. Maar om te voelen.
Verandering vraagt geen nieuwe kennis en geen extra boek op je nachtkastje. Het vraagt moed om naar binnen te keren, te verstillen en vanuit zachte nieuwsgierigheid te herontdekken wat er al is.
Het lichaam liegt niet
Is dit het nou?
Veel mensen komen op een punt waarop het oude niet meer helemaal past, maar het nieuwe ook nog niet duidelijk is. Kinderen worden groter. Werk verandert. Een relatie krijgt een andere vorm. Er ontstaat meer ruimte voor jezelf.
Dan komt soms de stille vraag: is dit het nou? Niet uit ontevredenheid, maar vanuit een verlangen naar meer betekenis, rust of richting.
Ik zie dat vaak bij vrouwen tussen de veertig en zestig. Niet iedereen zoekt een groot levensdoel. De meesten verlangen gewoon naar wat innerlijke rust. Dat hoeft niet via grote concepten. Het kan beginnen bij iets eenvoudigs: vertragen, voelen, aanwezig zijn.
“I've never seen a strong person with an easy past.”
Niet steeds iets hoeven worden
Als kind zijn we nog dichtbij. We spelen zonder doel, lachen zonder reden en zijn wie we zijn zonder ons af te vragen of dat goed genoeg is. Geen roem, geen status, geen prestatie. Alleen het leven zelf.
Onderweg leert de wereld ons onderscheid maken. Goed en fout, mooi en lelijk, winnen en verliezen. We leren onszelf vormen naar wat er van ons verwacht wordt. En misschien is dat op zichzelf niet verkeerd. Maar ergens vergeten we wie we waren voordat we onszelf gingen maken. Het kinddeel raakt ondergestoft.
Misschien is volwassen worden daarom niet alleen steeds meer worden, maar ook weer iets afleggen. De rollen. De verwachtingen. De vergelijkingen. Het voortdurend moeten weten of iets goed of fout is.
Zodat er weer ruimte komt voor dat stille, eenvoudige in ons. Niet terug naar het kind, maar terug naar wat het kind nog vanzelf wist:
ik hoef niemand anders te worden om volledig te zijn.
Wees niet te serieus
Try not too hard. Be with what is.
We maken het leven vaak onnodig zwaar met gedachten die niet waar zijn. Byron Katie stelt daar één vraag over: is het waar? En dan nog een: weet je absoluut zeker dat het waar is?
Meestal niet.
Hoe ik zelf ben gaan kijken
In de manier waarop ik zelf naar persoonlijke ontwikkeling ben gaan kijken, werd steeds duidelijker dat het niet gaat om méér methodes. Het gaat om oefenen in aanwezigheid. Niet steeds iets nieuws proberen, maar leren blijven bij wat er al is.
Daarom is mijn retreat ontstaan. Niet als nóg een methode in de spirituele snoepwinkel, maar als een plek waar we juist een paar stappen terug doen. Met goed eten, warme thee, blote voeten in het gras en lange middagen waarin niets hoeft.
Waar je me vindt
Elke week in Hendrik-Ido-Ambacht en Papendrecht, in mijn eigen studio voor privéles en kleine groepen, en op locatie bij bedrijven en teams.